5 Şubat 2016 Cuma

Sarılamamak

Her şeyi kabullendim ben aslında

Bir daha onun gülüşünü duyamayacağım

Evin içinde gezinip hangi gömleği giyeyim diye sormayacak. Hep aynı gömleği gösterip bunu çok seviyorum diyemeyeceğim. Onun değil benim dolabımda duracak o gömlek artık.

Odalar artık onun parfümüyle kokmayacak. Son gecesindeki gibi...

Sadece öylece yatmasını bile göremeyeceğim.

Her sudan sebepten kavga etmeyeceğiz.

Ağlamama kıyamayıp yanıma gelen, beni teselli eden bir abim olmayacak artık

Bir daha onun arabasını bekleyemeyeceğim

Birlikte kurduğumuz hayaller de olmayacak.

Bisiklet alamayacak bana çok istedim diye

Kolunu omzuma atıp sahiplenmeyecek

Annemden babamdan çok anlamayacak beni

Araba kullanmayı, motor kullanmayı, balık tutmayı öğretmeyecek.

Onun sesini duyamayacağım.

3 sene olacak, ben bunların hepsini kabullendim. Birlikte yaşadıklarımızla yetinmeyi öğrendim.

Ama içimde kalan tek bir şey için hüngür hüngür ağlıyorum.

Gerçekten bunların hiçbiri parçalamıyor içimi ama...

Sarılamamak...

Abim, Canımın içi. Kalbim.

Ben sana veda edemedim, sana son bir kez sarılamadım.

Sana doya doya sarılamadan dinmeyecek bu acım.

Sadece sarılmak istiyorum. Rüyamda olsa bile yetecek.

O zaman söz, her gece böyle ağlamayacağım.

Sarılamamak böyle yapıyor beni.

Sarılamamak..

Bak 3 sene olacak, ben hala konuşamıyorum senin hakkında. İlk defa cesaret buldum yazmaya.

Hani hep ''zaman'' diyorlar ya...

Duyduğum en büyük yalan.

Üzgünüm, hiçbir şey hafiflemiyor.

Özlem her gün artıyor.

En çok da '' sarılamamak'' insanı tüketiyor.





1 yorum:

  1. Merhaba... Ben yeni keşfettim burayı... Artık gelirim... :)

    Bu arada, benim de ilk kitabım Ters Düz geçenlerde çıktı! :) Okursanız yorumlarınızı beklerim. Sevgiler... :)

    YanıtlaSil