23 Mayıs 2016 Pazartesi

Simurg'un Mimi !!

Öncelikle beni de mimlediğin için çoook teşekkür ederim sevgili Simurg :) Kendimi anlatmaya bu kadar hevesli olduğumu hiç fark etmemişim :D

Umarım ben de kimseyi sıkmadan bitirebilirim bu mimi :)

Öyle takma bir isim kullanmadım hiç. Sanırım Mersis'i kullanıyordum bir ara. Ama ben Buse Akkır. İsmimi gerçekten seviyorum :)





14 Ekim 1998 Lüleburgaz doğumluyum. Türkiye'nin genellikle unutulan, küçük şehri  Kırklareli'nde yaşıyorum. Mahalle değişikliğini saymazsak hiç taşınmadım. Sürekli İstanbul'a gidip geliyorum, yoksa burada sıkıntıdan patlayabilirdim. Yine de yaşadığım şehri, yeşilliğini, özgür hissetmeyi, kendine has havasını seviyorum. Ömür boyu burada kalmak ister miyim? Kesinlikle hayır ama şimdilik yaşantımdan memnunum.

Okul hayatıma gelecek olursak fazla anlatacak bir şeyim yok. Lüleburgaz Anadolu Lisesi'nden bu Cuma günü mezun oluyorum. ( Buyrun gelin :D ) Bir senelik ara vermeyi düşünüyorum. Bu araya ihtiyacım var, sebebine birazdan geleceğim :)

Günlük yaşantımdan bahsedeyim. 2 tane sevimli mi sevimli köpeğim var. Fındık ve Fıstık. Hayvanları deli gibi seven insanlardanım :) İmkanım olsa onlarca köpeğe bakabilirim. Kitap okumayı çok seviyorum ve saatlerimi kitaplarla harcamaktan hiç çekinmiyorum. İki bloğu idare etmeye uğraşıyorum ama bu konuda çok tembelim. Bunun dışında gezmeye aşığım. Adeta hayatımın amacı bu! Belli bir yere gitmesem de olur, yollarda olmaktan çok zevk alıyorum. Aşık olduğum biri daha var (yani sanırım) ... Hollandalı bir erkek arkadaşım var. 2 yıldır onunla birlikteyim ve onun desteğini hissetmesem bir çok şeyi yapamazdım. Bana çok fazla şey kattı iki yıl boyunca.

Yeni şeyler öğrenmeyi, yemek yapmayı, makyaj malzemesi alıp alıp kullanmamayı, arkadaş edinmeyi, insanlarla tanışıp konuşmayı, fotoğraf makinemle alıp başımı gitmeyi , gevezeliği, araba kullanmayı, kahveyi, filmleri ve dil öğrenmeyi, dergileri, bol bol kahkaha atmayı seviyorum.

Tavlaya, futbola resmen aşığım! :) Koyu bir Beşiktaş taraftarıyım. Barcelona'yı da en az Beşiktaş kadar destekliyorum.

Biraz uçuk bir hayal ama yazar olmak istiyorum (: Bir de yurt dışında yaşamak...

Güzel şeylerden bahsettim. Gelelim hayatımda dönüm noktası saydığım olaya. Çok erken oldu benim için. 3 yıl önce (18 Mayıs'ta tam üç yıl oldu) bir trafik kazasında hayatımdaki en önemli erkeği, abimi kaybettim. Canımdan can gitti. Ağlamadan bu konuda konuşamıyorum, hiç kimseyle doğru dürüst konuşmadım şimdiye kadar. Ama sürekli yazıyorum. Böyle baş etmeye çalışıyorum. Neden ben değil de o ? diye çok sorguladım. Benden çok daha iyi kalpli, sevecen, herkesin sevdiği bir insandı abim. Giden ben olsaydım, bu kadar dağılmazdı hiç kimse. İsyan etmiyorum ama bu konuda sorular sormadan duramıyorum. Bir süre molaya ihtiyacım var bu yüzden. Toparlanmak istiyorum.

En büyük desteğim ablalarım. Abimin arkadaşlarıydılar, onun gidişinden sonra tanıştık (inanın öldü diyemiyorum, çıkıp gelecek diye bekliyorum) ve beni hiç bırakmadılar. Onlar olmasa ne yapardım hayal dahi edemiyorum. Ablalarııım, bloğumdan haberiniz yok, hiç yüzünüze söylemediğim şeyi burada söyleyeceğım o zaman. Sizi çooook seviyorum !! :)

Bu olaydan sonra gözlerim açıldı sanki. Hayata çok farklı bakmaya başladım ve günlerimi olabildiğince dolu dolu geçirmeye çalışıyorum. Atlatamadım, atlatabileceğimi de zannetmiyorum. Tutunmaya çalışıyorum yine de 'bat dünya bat' demekten kendimi alamıyorum ;) Yine de onun için yaşayacağım, o olaydan sonra Buse olarak kalmadım. Oğuzcan da oldum. İki kişilik, dolu dolu yaşıyorum hayatı.

Olumsuz yanlarım çok çok fazla bence. Çabuk surat asarım, bağırırım, sinirlenirim, kırıcı olabilirim. Olup olmadık yerde ağlarım, bazen de o kadar duygusuz olurum ki beni en çok tanıyan insanı bile şaşırtırım. Erkek arkadaşım bana hep '' Seninleyken hız treninde gibi hissediyorum. Neden bu kadar zor olmak zorundasın?'' der. Geçinmesi zor biriyim. Anlat anlat bitmez anlayacağınız. Daha fazla kimseyi sıkmadan susayım.

Ah bu arada fazla kilolarımdan çok şikayetçiyim!!


Neşeli başlayıp hüzünlü bitirdim sanki. Olanı anlatmaktan başka yapabileceğim bir şeyde yok ki.



Kızıl saçlı ben ve en yakın arkadaşım . Fotoğraf geçen yazdan :)





Sosyal medya hesaplarım:

İnstagram: bse_akkr

Twitter: b_akkr

Facebook : Buse Akkır

Gmail : busea803@gmail.com


Tekrar teşekkürler Simurg :)



8 yorum:

  1. Blogunu ziyarete geldim canım. Abin için çok üzüldüm, mekanı cennet olsun. Ama seni biraz olsun tanıdığıma çok sevindim. Kiloları boşver, hayat yiyince güzel. Bir de gezince :) Sevgileğğğ ❤

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Amin. Çok teşekkür ederim. Boşverilmiyo takıyorum kafaya işte :)

      Sil
  2. Merhaba Buse,
    Nurcan'dan başladım bu mimi okumaya ve şimdi sana geldim. Yazını okurken hem mutlu oldum hem de hüzünlendim. Gerçekten çok üzüldüm abin için, ben böyle anlarda ne diyeceğimi de bilemem pek. Öyle boş lakırdılar da etmek istemem, hepsini duymuşsundur zaten etraftan.
    Ama kendini olumsuz göstermekle, kendine haksızlık ediyorsun gibi geliyor bana. Çok temiz, sevecen bir yüzün var. Benim kız arkadaşımın memleketi de Kırklareli, o da zor biri, bence Trakya insanının kanında var inatçılık ve zor olmak. :D
    Kalan hayatının başarılarla, mutluluklarla ve sevdiğin insanlarla beraber geçmesini dilerim. Çok güzel ve samimi bir mim olmuş. :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. İlk defa bu konuda beni bu kadar anlayan bir yorum yaptı birisi. Çok teşekkür ederim. Ben bile ne diyeceğimi bilemiyorum çoğu zaman.
      Zavallım bütün Türkleri öyle sanıyor. Evet inatçıyızdır biz. Ama Trakyalılar candır :D
      Güzel dileklerin için teşekkür ederim mutlu ettin beni :)

      Sil
  3. Selamlar ,
    Bende Trakya'ya Trakya'lılara hayranım.. Üniversite hayatım Tekirdağ ve çevresinde geçmişti.. Hayat bir sınav bazen isyan edecek duruma geliyoruz ama bunlarla büyüyor , olgunlaşıyoruz Bu arada kendine haksızlık etme bence çok güzel bir kızsın.. :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Ne güzel sözler bunlar, çok çok teşekkür ederim :) kendimle hiç barışık değilim işte napim :) Rakıyı Tekirdağ'da içecek, kızı Trakya'dan seveceksin derler. Sevilir Trakya insanı ❤ tekrar çok teşekkür ederim güzel yorumun için, mutlu oldum :)

      Sil
  4. Buse'ciğim, öncelikle başın sağolsun. Anneannemi kaybettiğimde aynı şeyleri ben de hissettim, bir yere gitti, gelecek dedim ama hayat bu. Allah abinin mekanını cennet etsin.

    insan acılar yaşamadan olgunlaşamıyor bilirsin, bu olay da senin imtihanın olmuş diyebilirim.Hani dedin ya, 2 kişilik yaşıyorum hayatı.. böyle olmaya devam et koca yürekli sevimli fıstık <3

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. O olaydan sonra kendimi tanıdım ben zaten. Ne kadar güçlü olduğumun farkına vardım. O gelmeyecek,ben gideceğim. İkimiz içinde yaşadıktan sonra tabi. Derdimi anlayan insanlar çok fazla değil çevremde. Bu yüzden desteğin için binlerce kez Teşekkürler ❤ herkes sevimli diyor bana, alıştım bu sıfata :))

      Sil